CZY WARTO DOCIEPLIĆ ŚCIANY?

W krajach z klimatem chłodnym i umiarkowanym, a więc również w Polsce do ogrzania domów zużywa się dużo coraz droższej energii. Sezon grzewczy w naszym kraju trwa przeszło pół roku. Zapotrzebowanie na energię cieplną zależy w dużym stopniu od właściwości termoizolacyjnych przegród budowlanych. W budynku mieszkalnym największą powierzchnię wśród zewnętrznych przegród budowlanych stanowią ściany. Stąd ich właściwości ciepłochronne w zasadniczy sposób wpływają na oszczędność energii i koszty użytkowania budynku. W domach budowanych kilkanaście lat temu lub wcześniej ściany nie były tak dobrze izolowane termicznie jak obecnie. Energia nie była tak droga a panujące normy budowlane w tym zakresie były znacznie łagodniejsze. Przed podjęciem decyzji o docieplaniu budynku najlepiej zasięgnąć porady doświadczonego projektanta, który po przeanalizowaniu konstrukcji istniejącej ściany może określić czy ocieplenie jest ekonomicznie uzasadnione i w jaki sposób je przeprowadzić. W starych domach często ściany zewnętrzne wymurowane były z cegły pełnej. Taka jednorodna konstrukcja o grubości 51 cm obustronnie otynkowana posiada współczynnik k = 1,2 W/m2K, po dociepleniu zgodnie z aktualną normą k = 0,3 W/m2K co oznacza czterokrotnie mniejsze przenikanie ciepła. Oczywiście nie będzie to automatycznie oznaczało czterokrotnie mniejszych wydatków na ogrzewanie ponieważ ciepło ucieka nie tylko przez ściany ale również przez stropodach, okna i z wentylacją. Przez ściany zewnętrzne przenika znaczna część ciepła bo około 40 % . Inwestycja związana z dociepleniem takich ścian może się zwrócić po kilku latach. W domach z dobrą izolacją ścian najlepiej poszukać innych, tańszych sposobów ograniczenia strat ciepła, poprawiających izolację okien, stropów i podłóg.

SPOSOBY DOCIEPLANIA
Izolację termiczną należy zakładać w miarę możliwości od zewnątrz. Izolowanie od wewnątrz - stosuje się rzadko np. w domach podlegających ochronie konserwatorskiej, w których nie można zmienić charakteru elewacji, a także izolując pojedyncze pomieszczenia w ramach większego obiektu. Taki sposób zmniejsza wnętrze domu, powoduje niebezpieczeństwo skraplania pary wodnej w nieocieplonej zewnętrznej warstwie muru i jego zawilgocenie i oddziela wnętrze od elementu akumulującego ciepło. Jeżeli nie ma innej możliwości jak izolowanie od wewnątrz, należy wykonać izolację paroszczelną od środka warstwy ocieplającej. W tej metodzie stosuje się najczęściej styropian klejony do ściany i wykańczany od środka tynkiem cienkowarstwowym na siatce lub płytami gipsowo- kartonowymi na ruszcie stalowym bądź drewnianym.
Izolowanie z wykorzystaniem istniejących szczelin- można wykonać w ścianach posiadających pustkę powietrzną. Efektywność takiej metody będzie zależna od szerokości szczeliny. Po wykonaniu otworów w ścianie wprowadza się metodą ciśnieniową granulat styropianowy, mineralny, z preparowanej makulatury lub pianki rozprężne.
Metoda ciężka- stosowana bardzo rzadko ze względu na wysokie koszty wykonania. Polega na ułożeniu na istniejącej ścianie izolacji wraz z zewnętrzną murowaną warstwą licową. Warstwy muszą być kotwione do ściany nośnej elementami stalowymi. W celu podparcia warstwy zewnętrznej wykonanej z cegły, bloczków lub pustaków, trzeba poszerzyć ścianę fundamentową (ścianę piwnic), a także zwiększyć szerokość ław fundamentowych. Po wykonaniu konstrukcja taka przypomina ścianę trójwarstwową stosowaną w budynkach nowo wznoszonych.
Najczęściej budynki istniejące dociepla się tzw.'metodami lekkimi'.
Metoda lekka sucha- polega na mocowaniu izolacji termicznej i lekkich elementów elewacyjnych do istniejącej ściany za pomocą łączników. Stosuje się tu najczęściej wełnę mineralną lub styropian. Drewniany lub metalowy ruszt, mocowany do ściany, wypełnia się materiałem izolacyjnym. Do rusztu mocuje się najczęściej panele z tworzywa (siding winylowy), elementy drewniane, płyty bitumiczne lub blachę profilowaną. W przypadku stosowania wełny mineralnej należy zapewnić szczelinę wentylacyjną między wełną a elementami elewacyjnymi, a także należy zastosować folię wiatrochronną.
Metoda lekka mokra- różni się od poprzedniej metody sposobem wykańczania warstwy elewacyjnej. Materiał termoizolacyjny jest mocowany do ściany zaprawą klejową i specjalnymi kołkami. Bezpośrednio na warstwę izolacyjną, najczęściej ze styropianu lub twardej wełny mineralnej, nakłada się podkład pod tynk w postaci siatki z włókna szklanego zatopionego w masie klejowej. Na tak przygotowany podkład nakładany jest tynk cienkowarstwowy. Wiele firm oferuje własne systemy ocieplania metodą lekką mokrą. Różnią się one między sobą rodzajem zapraw klejących, podkładowych oraz odmianą i strukturą tynku. Do ociepleń wełną mineralna stosuje się twarde płyty o gęstości 145 kg/m3. Do ociepleń styropianem stosuje się płyty ze styropianu samogasnącego odmiany FS 15. Styropian powinien być sezonowany minimum dwa miesiące ponieważ świeży przez pewien czas się kurczy. Grubość warstwy izolacyjnej w przypadku docieplania ścian jednorodnych wynosi na ogół około 10 cm.. Przy ścianach cieplejszych warstwa ta może być mniejsza ale nie mniej niż 5 cm. Mniejsze grubości izolacji tracą sens ze względu na ogólne koszty remontu ściany. Podobną metodą jest system płyt styropianowych z nałożoną fabrycznie warstwą tynku które przykleja się do podłoża. Metoda ta nadaje się do samodzielnego docieplania budynku.